Ritstjóraspjall 1. hefti, vor 2009
Þessi vetur hlýtur að teljast með þeim allra viðburðaríkustu í íslenskri stjórnmálasögu. Mikil endurnýjun mun eiga sér stað í forystusveit stjórnmálaflokkanna í næstu kosningum nema hjá vinstri grænum. Er óhætt að segja að það sé vilji þorra fólks að fá ný andlit í stjórnmálabaráttuna. Fólk vill skýr skil eftir allt sem á undan er gengið.
Það er þó ekki þar með sagt að þeir sem nú víkja af stjórnmálasviðinu beri ábyrgð á falli fjármálakerfisins og samdrættinum í efnahagslífinu. Að undanskyldum Icesave-reikningunum glíma flest lönd heims við sams konar vanda og Ísland. Hér er nefnilega um að ræða alþjóðlegt vandamál. Eftirlitsaðilar hafa sofið á verðinum um víða veröld, ekki aðeins á Íslandi. Og hvarvetna reynir almenningur að gera sér grein fyrir því hvað gerðist – og kvartar undan upplýsingaskorti.
En hvergi nema á Íslandi er þess krafist að allir sem gegndu ábyrgðarstörfum þegar hrunið varð segi af sér. Hvergi annars staðar er þess krafist að seðlabankastjórar víki eða gripið verði til viðamikilla stjórnkerfisbreytinga. Svo virðist sem þjóðin hafi fengið risastórt taugaáfall og sé ekki fyllilega með sjálfri sér um þessar mundir. Umræða hefur farið úr böndum, litið er á alla sem störfuðu í fjármálageiranum sem ótínda glæpamenn og ráðamenn, jafnt stjórnmálamenn sem embættismenn, sem spillta getuleysingja.
