Ritstjóraspjall 2.hefti, sumar 2009
Það er afleiðing af vitleysunni allri sem hér fékk að viðgangast í skjóli fjölmiðlaeignar skuldakónganna að almenningur er öðrum þræði genginn af göflunum og telur sjálfsagt að kjósa vinstri græna og Borgarahreyfinguna til ábyrgðarstarfa í landinu. Það á náttúrlega upp á pallborðið við slíkar aðstæður að kenna einstaklingsfrelsi og frjálshyggjuhugmyndum um bankahrunið og afleiðingar þess. Þess vegna var óspart hæðst að Gísla Marteini Baldurssyni í Fréttablaðinu fyrir að skrifa um afrek Margrétar Thatchers með hæfilegri velþóknun þegar þess var minnst að þrjátíu ár voru frá valdatöku hennar fyrr á þessu ári. Við annan tón kveður í stórblöðum Bretlands, Times og Telegraph. Þau segja að mál sé til komið að endurvekja Mögguandann eins og komist var að orði í ritstjórnargrein Sunday Times. Rétt eins og 1979 stæði Bretland nú á krossgötum. Sú hætta vofði yfir að landið yrði aftur að bráð viðhorfum sem voru ríkjandi á sjöunda og áttunda áratug síðustu aldar. Þau viðhorf fólust í trú á síauknum ríkisafskiptum og meðalmennskuhugsunarhætti. Rétt eins og þá virðist breskur almenningur nú fremur vilja sætta sig við efnahagslega stöðnun en þola það að fáir beri meira úr býtum en þorri fólks við það að hagur allra batnar þegar þjóðarkakan stækkar. Það er stundum sagt að ríkisstjórn breska Verkamannaflokksins hafi stjórnað í anda Thatchers undanfarin 13 ár. En það er af og frá. Ríkisvaldið hefur þanist út í Bretlandi í stjórnartíð Verkamannaflokksins. Lamandi hönd ríkisins hefur leitt til efnahagslegrar stöðnunar og stórfelldra skattahækkana. Hátekjufólk borgar núorðið 60% skatt í Bretlandi. Sama þróun blasir við hér á landi ef almenningur nær ekki áttum. Í síðasta hefti Þjóðmála var því lýst að ríkisútgjöld í helstu málaflokkum hefðu aukist hér á landi að raungildi um 40% á síðustu 5–6 árum. Það ætti því að vera hægur vandi að skera ríkisútgjöld niður um 20%. Núverandi ríkisstjórn gerir það að vísu ekki, en ef einhvern tíma kemst aftur til valda markaðssinnuð ríkisstjórn hlýtur það að vera hennar forgangsmál að lækka ríkisútgjöld um a.m.k. 20%. Rétt eins og í Bretlandi er aðkallandi að endurvekja hér Möggu-andann – eða öllu heldur Davíðs-andann í íslensku samhengi.
