Þjóðmál

Bók Björns Bjarnasonar, Rosabaugur yfir Íslandi, hefur fengið góðar viðtökur. Bókin fór strax í efsta sæti metsölulista Eymundsson og seldist upp hjá útgefanda á innan við þremur vikum. Fróðlegt verður að sjá hvernig henni farnast þegar ný prentun kemur á markað. Bók Björns er geysimikilvæg heimild. Margir hafa hag af því að þegja Baugsmálið í hel. Þeir vilja ekki að fylgispekt þeirra við hið spillta auðvald og heimskuleg ummæli séu rifjuð upp. Flestir þeirra hafa reyndar látið lítið fyrir sér fara eftir útkomu bókarinnar. Sumir skammast sín vafalaust undir niðri fyrir framgöngu sína, þótt þeir láti á engu bera út á við. En það eru ekki allir þeirrar gerðar. Sumir kunna alls ekki að skammast sín. Og þeir forhertustu halda áfram að þenja sig — eins og ekkert hafi í skorist. Óhætt er að kalla tímabilið frá því um 2002 til hruns bankanna haustið 2008 Baugstímann í sögu Íslendinga. Þá tókst stórfyrirtækið Baugur á við ríkisvaldið í landinu og hafði tímabundinn sigur í krafti auðs síns og fjölmiðlaveldis. Með linnulausum áróðri stýrðu Baugsmiðlarnir almenningsálitinu — og svo fór að ístöðulitlir dómarar lutu því. Dómarnir í Baugsmálinu munu lengi í minnum hafðir, ekki síður en framganga margra lögfræðinga, stjórnmálamanna og „blaðamanna“. Bók Björns er fyrst og fremst læsilegt yfirlitsrit um gang mála. Höfundurinn heldur sig að mestu til hlés og leyfir lesandanum að draga sínar ályktanir. Þótt ekki sé langt um liðið koma þær staðreyndir sem dregnar eru fram í bókinni eflaust mörgum á óvart. Við erum fljót að gleyma þótt við teljum okkur fylgjast vel með fréttaflutningi. Auk þessa sjáum við margt í öðru ljósi eftir fall bankanna. Baugsveldið var spilaborg og flestu heiðvirðu fólki ofbýður nú hrokinn og yfirgangurinn sem forvígismenn þess hafa sýnt og sýna enn.

Margt væri hægt að segja um landsmálin — óstjórnina sem ríkir í landinu, Icesave-lygarnar, haftapólitíkina, valdagræðgi stjórnarflokkanna, hin makalausu svik Vinstri grænna við stefnu sína, heimskulegar og stórskaðlegar tilraunir til breytinga á fiskveiðistjórnunarkerfinu, vinstri slagsíðuna á ríkisfjölmiðlunum, bjánaganginn allan í borgarstjórn Reykjavíkur, græðgi bankanna o.s.frv. En þegar sumarið gengur í garð og sólin skín á Íslandi gleymist jafnvel allt þetta. Fagurri og skemmtilegri veruleiki kallar á athyglina.

Vegna plássleysis er ritstjóraspjallið með stysta móti að þessu sinni. Ekki má þó láta hjá líða að minnast á 200 ára afmæli Jóns Sigurðssonar. Hann er óneitanlega fremstur Íslendinga að mannkostum og gáfum bæði fyrr og síðar. Hver sem kynnir sér sögu hans kemst að því að í rauninni er ekkert ofmælt á hátíðarspjöldunum gömlu um sóma Íslands, sverð þess og skjöld eða óskmög Fjallkonunnar. Jón Sigurðsson var einfaldlega allra manna vænstur og allra manna snjallastur! Ólíklegt er að þetta komist til skila í hátíðahöldum vegna 200 ára afmælisins. Við lifum á undarlegum tímum. Ef einhver eða eitthvað sker sig úr fyrir afburða sakir í sögu okkar hleypur „háskólasamfélagið“ til og rífur það niður, afbyggir eins og það er kallað. Í Háskóla Íslands, sem stofnaður var á 100 ára afmæli Jóns Sigurðssonar honum til heiðurs, er það sem sannast er vitað um Jón og störf hans orðið að „mýtunni um Jón“ og lýst sem einhvers konar verkfæri þjóðernisofstækismanna. Eins og fyrri daginn láta Þjóðmál vitleysuna sem veður uppi í háskólum landsins sem vind um eyru þjóta — og heiðra minningu Jóns Sigurðssonar með sígildum ummælum Steingríms skálds Thorsteinssonar: „Ég hef aldrei þekkt mann sem með máli sínu og persónu allri hafði jafnmikil áhrif á þá, sem hann talaði við eða umgekkst, og fylgir það einatt þeim, sem mikilmenni eru og fæddir foringjar.“

Að svo mæltu óska ég lesendum gleðilegs sumars.