Go to ...
RSS Feed

Þorvaldur Gylfason heldur „spaugsemi” sinni áfram


„Seðlabanki eða spaugstofa? Íslendingar hlupu frá himinháum skuldum við útlendinga. Þá getur nú varla talizt fara vel á því að berja sér á brjóst og segjast vera í toppmálum.“

Þannig skrifar Þorvaldur Gylfason, prófessor í hagfræði, á fésbókarsíðu sína í tilefni af því að Már Guðmundsson seðlabanastjóri benti á að skuldir þjóðarbúsins hafa minnkað stórlega. Ríkið er að verða skuldlaust, eins og það var fyrir 2007.

Hannes Hólmsteinn Gissurarson, prófessor í stjórnmálafræði, gerir alvarlegar athugasemdir við staðhæfingar Þorvaldar, sem sé við sama „heygarðshornið og þegar hann vildi, að íslenskir skattgreiðendur tækju að sér skuldir einkafyrirtækis, Landsbankans, af því að það væri siðferðilega rétt að gera það“. Í pistli á bloggsíðu sinni bendir Hannes Hólmsteinn á að bankarnir hafi verið einkafyrirtæki og viðskipta þeirra og viðskiptavina þeirra hafi verið einkamál þessara tveggja aðila:

„Uppgjör skulda þeirra er í rauninni úrlausnarefni skiptaráðenda og kröfuhafa, þótt auðvitað yrði ríkið að hafa hönd í bagga með þessu. Íslenska ríkið stofnaði nýja banka á rústum hinna gömlu og flutti eignir og skuldir yfir í þá. Þetta var allt gert samkvæmt lögum. Neyðarlögin frá 6. október 2008 hafa til dæmis verið staðfest af Hæstarétti og dómstólum erlendis.“

Hannes Hólmsteinn rifjar síðan upp blaðagreinar Þorvaldar sem skrifaði m.a. í Fréttablaðið 25. Júní 2009:

„Hugsum okkur, að úr því fengist skorið fyrir rétti, að Íslendingum bæri ekki lagaskylda til að greiða IceSave-ábyrgðirnar. Myndu Bretar þá með fulltingi annarra Evrópuþjóða falla frá kröfum sínum á hendur Íslendingum? Svarið er nei, ekki endilega. Krafa Breta væri þá siðferðileg frekar en lagaleg. … Bankastjórarnir sögðust hafa ríkisábyrgð. Stjórnvöld sögðust fram að hruni mundu styðja við bankana, ef á þyrfti að halda. Viðskiptavinir Landsbankans á Bretlandi voru því í góðri trú. Þess vegna kunna Bretar og aðrir að líta svo á, að Íslendingum beri siðferðileg skylda til að axla ábyrgð á Landsbankanum hvað sem lögunum líður.“

Annað dæmi dregur Hannes Hólmsteinn fram en 21. mars 2013 var Þorvaldur á Beinni línu DV. Hann var spurður hvort hann teldi siðlaust að hafa ekki greitt Icesave-kröfu Breta og Hollendinga, svaraði Þorvaldur:

„Ég kannast ekki við neitt siðleysistal í sambandi við Icesave-málið. Málið snerist um ólíkt áhættumat. Sumir töldu líkt og ríkisstjórnin og vænn hluti stjórnarandstöðunnar á þingi öruggara að ganga að samningum, aðrir ekki. Eðlilegt var, að kjósendur afgreiddu málið í þjóðaratkvæðagreiðslu. Málið fékk á endanum farsælar lyktir fyrir Íslendinga, þegar dómur féll Ísendingum í vil. Sumum kom dómurinn á óvart, öðrum ekki. Flókin dómsmál eru oft þess eðlis, að ágreiningur um þau er eðlilegur.“